آشنای غریب سلام
گاهی دلم می خواهد بدانی حال من چگونه است اما بدان من همیشه حال تو را می دانم.
حالا هم فقط دو فنجان مکث و چند نقطه چین به احترام نامت
ای کاش مطمئن بودم نوشته ام را با تمام وجودت می خوانی و احساس می کنی تا راحت پس از
سلام نامت را می نوشتم و نوشتن نامت برای قطره های اشکم عقده نمی شد.
اما حیف می ترسم برای نوشته ام هیچ ارزشی قائل نباشی و اسمت هم..........
پس بگذار عقدهء من و حرمت تو هر دو حفظ شود، این هم سرنوشتی ست.
نمی دونم چرا اون اتفاقایی که نباید بیفته زودتر از اونی که فکرشو بکنی می افته، اما اونایی که باید
بیفته هیچ وقت نمی افته، و ماها اغلب گرفتار دستهء دومیم،
یه چیزی مثِ یه کوله بار پُر فکرای آشفته با چند تا نگرانی بی دلیل و یکی دو تا غصهء کم رنگ تو
حاشیهء متن بلند زندگی آزردت کرده انگار وقتی می پرسم خسته از منی یا سرنوشت، بعد یه کم
مکث می مونی چی جوابمو بدی که هم راست باشه هم غصه های منو بیشتر از اینی که هست نکنه.
اما من هنوز همانم من دری که با کلید آن تو را شناختم هرگز نخواهم بست. کاریش هم نمی شود
کرد این احساس من است که هنوز با وجود تمام رنجش ها و سرزنش ها در قلبم حکم می راند و
فرمانروایی می کند و من گمان می کنم همیشه حرف، حرف اوست.
حالا که تو این عصر بی مهری رو هویت آدم ها قیمت می ذارن نکنه هوس کنی بیمار عشقتو عوض
کنی، نکنه خسته ت کنم، نکنه بری سراغ یکی دیگه که جنون عشقش کمتر فوران می کنه و به قول
خودت آبروتو کمتر می بره، نرو من به اون آدما به همشون گفتم شعرآ واسه تواِ....
قول می دم اگه اونی که می خوای نیستم یادم بدی زود یاد می گیرم، همونی می شم که می خوای
مث حال و هوای آسمون یه وقت نم نم، یه وقت عد و برق، یه وقت تگرگ، گاهی هم آفتاب، بستگی به
چشای تو داره اینجوری خوبه؟