اشتباه نشود روح مجنون هرگز کسی را که از عشق خسته شود نخواهد بخشید و من از
آنهایی هستم که اگر روحِ سر فصل عاشقی های دنیا از من آزرده باشد خواب به چشمم
نخواهد آمد، راستی نکند نقاشی های ناشیانهء این قلم فرسوده خاطر نازنینت را رنگ
آزار بزند و نکند گمان کنی من از آن همسفرهایی هستم که میان راه خستگی را بهانه
می کنند و شهامت اعترافش را ندارند. به خدا به سختی قسم می خورم و به سختی هم
می نویسم.
من هنوز همان مسافر روزهای نخستم که اگر گاهی چیزی را فراموش کند از همسفر دانایش
می پرسد و حاضر است تا هر وقت که بخواهی برای ساختن آن قصر رویایی با پنجره های
سرخ، روزها را به دفتر خاطراتش گره بزند.
خوب می دانم به روزگار نمی شود خرده گرفت اما به عاشق چرا، گیریم که روزگار توانایی
دور نگه داشتن ما را داشته باشد تکلیف دلهایمان که دست او نیست.
نگذار تسلیم معادلهء دل و دیده شویم، نگذار غرور را بهانه کنیم. عشق دارد زیر بی اعتنایی
های من و تو بزرگ می شود، بگذار ما تربیت کنندگان خوبی باشیم.
و آخر اینکه مواظب آن چیزهایی که اگر بشکنند جبرانشان کار من و تو نیست، باش.
به امید اینکه روزی نزدیکی دلها و دست ها و دیده ها فکر نوشتن را از سرهای ما بیرون کند.