شبی از پشت يك تنهايی نمناك و بارانی تو را با لهجه ی گل های نيلوفری صدا كردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم.
پس از يك جستجوی نقره ای در كوچه های آبی احساس، تو را از بين گل هایی كه روئيده
بود با حسرت جدا كردم.
و تو در پاسخ آبی ترين تمنای دلم گفتی: دلم حيران و سرگردان چشمانی ست رويائی و
من تنها برای ديدن زيبای آن چشم ها تو را در دشتی از تنهايی و حسرت رها كردم.
همين بود آخرين حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگينت، حريم چشمهايم را بر روی اشكی
از جنس غروب ساكت و نارنجی خورشيد وا كردم نمی دانم چرا، شايد خطا كردم و تو بی-
آنكه فكر غربت چشمانم باشی، نمی دانم كجا، تا كی، برای چه، ولی رفتی و...
باران بعد از رفتنت چه معصومانه می باريد و بعد از رفتنت يك قلب دريايی ترك برداشت و
بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاكستری گم شد و گنجشكی كه هر روز از كنار پنجره
با مهربانی دانه برمی داشت بال هايش غرق اندوه و غربت شد. بعد از رفتنت آسمان چشم-
هايم خيس باران بود.
و بعد از اين همه طوفان و پرسش و ترديد كسی از پشت قاب پنجره آرام گفت: تو هم در
پاسخ اين بی وفايی ها بگو در راه عشق از انتخاب آن خطا كردم
و من در حالتی ما بين اشك و حسرت و ترديد كنار انتظاری كه بدون پاسخ و سرد است
در اوج پاييزی ترين ويرانی يك دل ميان غصه ای از جنس بغض كوچك يك ابر برای شادی و
خوشبختی باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم.