بنام آنكه زندگی می بخشد تا روزی آنرا پس گيرد.

يك سلام پر رنگ و چند نقطه چين....به علامت جواب های كه هرگز ندادی و يك دقيقه سكوت!

به احترام تمام لحظه هايی كه در انتظار پاسخ تو مردنند.

با چه زبانی بگويم كه پروانهء پريشان نگاهم هنوز زير دين نيلوفری شمع مهربانيهای تُست، من التماس

كدام گلدان را بكنم كه لطافت شمعدانيهای صورتيش را به پای حقارت واژه های بی تقصيرم بريزد.

تقصير آسمان نگذار سرنوشت خودش اتفاقهای زندگيم را خط خطی كرده بود خودش هم دلش به رحم

آمده و ترا از خدا برايم امانت گرفت.

هميشه يك چكه از شب گذشته در سوال و جواب و سرزنش های نيمه شب وجدان، از خود می پرسم

كه تو چگونه مثل هيچكس نيستی.

حالا كه دارم برايت می نويسم شايد دو دست نيازمند موندن بين زمين و آسمون، اما يه دل شكسته زودتر

از اون دو تا دست، پر كشيده و رفته تا ملكوت داره واسه خوشبختی چشمای ناز اونی كه بيشتر از همه

دوستش داره دعا می كنه.

من هنوز همان دختركم كه جرقهء يك نگاتو با هزار تا دنيا عوض نمی كنم، دلم می خواد زمين و آسمون و

سياره ها و ستاره ها آورشن رو تك تك آرزوهام، اما نگاه قشنگ تو، تو مسير زندگي يه خراش كوچيكم بر

نداره، فقط دلم می خواد بگی چيكار كردم، می دونم هميشه حق با تواِ...

چون تو يه جايي خونم هميشه حق با اونيه كه خوابو ازت گرفته، بجاش عشقشو پاشيده تو سرزمين شرجی

چشات، لااقل علتشو برام بگو جون اونی كه شقايق تره، عاشق تره، اين بار بيا و محض خاطر عاشقايی

كه يه شب آفتاب نزده دل و زدن به دريای سرنوشت و واسه هميشه تو گرگ و ميش هوا گم شدن،

سكوت نكن و راستشو بهم بگو.

بخدا من می خوام دنيا نباشه اگه يه دونه مرواريد از آسمون اون چشات بريزه رو كتاب زندگيت،

تنها آرزوم اينه كه تو مسابقه سرنوشت مدال اول خوشبختی رو بندازم تو گردنت.

تو قفس دلم هنوز دو تا قناری عاشق به ياد عشقمون دارن نغمهء غم انگيزی می خونن، يه نی لبك پر

آوازهای محلی پرستوهای مهاجر فدای اولين كلامی كه واسه اين نوشته ام می دی، اگه ندی هم فدای

لحظه های سكوتت.

رفت حاجی به طواف حرم و باز آمد ، ما به قربان تو رفتيم و همانجا مانديم