باز هم دريا، باز هم تكه ای از دريا باز هم نوشيدن و تشنه تر شدن

كريما! هر لحظه در اين انديشه بودم كه چگونه با خالق يكتای خويش سخن بگويم و فكر می كردم

كه عاقبت كلمه ای خواهم يافت اما هيچ نيافتم و هر روز ناتوان تر از روز قبل و ابليس مسرورتر

حال كه سخن گفتن زيبا و دلنشين با تو را نياموختم و الفبای زيبای تو را ندانستم اكنون با زبان بی-

زبانی با تو می گويم.

ای پروردگار مهتاب به تو سلام می كنم كه رهگذر هميشگی خيابانهای طويل لطفت هستم

بارالها! من در شهر سجاده و در جوار گلهای عشق و ايمان با تو ديدار می كنم. من سفره نياز

می گسترانم، تو سفره رحمت و اجابتت را.

مهربانا استجابت از آن توست و پذيرش از جانب تو.

اين دستهای تهی را درياب و اين من ويران شده را آباد كن. و اميد آن دارم كه باران لطف و رحمتت

قطره قطره بر كوير دلم بتابد.

ای مهربانترين مهربانان.