امشب می خواهم در خيابان خلوت خيالم قدم بزنم و برم يه جای خيلی قشنگ، مسير مستقيم خيابون را

ادامه میدم خوب می دونم واسه چی اين راه رو می رم ولی جرآت نگاه كردن رو ندارم قدمهام رو آروم،آروم

برميدارم.... ناگهان يه جايی میرسم كه جاده تموم ميشه بعد آروم، آروم سرم رو بلند می كنم و دستم رو

روی سينه ام می گذارم و می گم.

السلام عليك يا غريب و الغربا عليه السلام

سلام امام رضا! منو كه يادته! آخرين باری كه پيشت بودم يادت می ياد؟ داشتم باهات خداحافظی

می كردم، اما بغض پنهانی كه راه نفسم و بسته بود يهو اشكهامو سرازير كرد و نتونستم باهات

خداحافظی كنم يادته؟

من برگشتم!

امام رضا نگام كن... ببين چقدر تشنه ام، چقدر خسته ام،از راه يقين دورم. خورشيد هست و من

كورم...آخه دلت راضی میشه امام رضا؟ می دونم! داری امتحانم می كنی

اما خودت می دونی كه شاگرد خوبی نيستم، می دونی كه مردودم.

می دونم امشب خيلی سرت شلوغه ام می خوام باهام حرف بزنی.امشب اومدم كه دستهای

بی نصيبم را به سوی تو دراز كنم. يقين دارم كه دست های ناتوانم را به گرمی خواهی فشرد.

يا امام رضا!بگو من كيستم؟ چرا من كوله باری از عشق و محبت را در كوره راه زندگی به دوش

می گيرم؟ اين دل از من غريب چه می خواهد؟

اصلآ اين كوله بار خطا و فراموشی رو پشتم می بينی؟ ميبينی چقدر آدم بدقولی هستم.

میبينی چقدر از اون چيزی كه تو دوست داری دورم....

امام رضا يادته اون شب توی صحن گوهرشاد چشم به گنبد طلاييت دوختم و گفتم بگو كه

سفارش دعاهام رو پيش خدا می كنی... اما حالا من بازم اينجام.....

جانا بجوار شه دين جای تو خاليست     در جنت فردوس برين جای تو خاليست

هر دم كه زيارت بنمايم كنمت ياد         حيفكه در اين قبه طلا جای تو خاليست

اندر حرم ايوان طلا ياد تو كردم              در نزد غريب الغربا جای تو خاليست.