نه خيال فردا را خواهم؛ نه توبه ی امروز را و نه گناه ديروز را

نه گذر لحظه، نه بازی های زمانه؛ هيچكدام مرا نشكست

اما باز ميگويند مجرمم چرا؟

راستی مسافر

دستانم با چند دكمه پيراهنت عجين شد؟

پاهايم چند آرزويت را له كرد؟

چشمانم چند خوابت ا آشفته كرده؟

راستی مسافر: وقتی زير شلاق درد بودی

چند باده به سلامتی من نوشيدی؟

چند بوسهء گل پرپرت شد؟

راستی: وقتی سكوت بود و انتظار

چند بار به حرمت ديروز آه كشيدی؟

راستی....

آن كه ديروز مشتاق بود به گناه تو محتاج شد!

تو كه ديروز محتاج بودی....

به كدامين گناهم مشتاق نيستی؟

شايد به گناه التهاب ديروز و احتياج امروز...

می دانم كه بر لبم فردا را خواندی....

پس شايد به گناه فردا! شايد!

مسافر من هيچ نگفت نگاهم كرد و نگاهش كردم/ مثل هميشه

و بی اختيار اين جملات بر زبانم جاری شد

به كوچه های سرد دلتنگی

به ديوارهای بلند عادت

به لحظه های انتظار

به قلب ناآرام بی قرار

به چشمان هميشه خيس

به قلب های شكسته/به سادگی/به عشق/ به من لعنت

__________________________________________________________

خدايا شركم را به يكتاييت، ضعفم را به قدرتت ، جهلم را به علمت ، حماقتم را به حكمتت ،

گناهانم را به رحمتت ، عصيانم را به عزتت ، تيرگی دلم را به نورت ، بی حرمتيهايم را به قداستت

تنگ دستی و بخلم را به كرمت و نا سپاسی هايم را به لطفت ببخش.

دوستان عزيزم...
در اين روز چشمهای بارانی و قلبهای آسمانی ما رو هم از دعای خير بی نصيب نگذاريد.