ايستادم توی ساحل و به موج های دريا نگاه می كنم! قطره های بارون آروم آروم به تنم برخورد
می كنن و سرمای عميقی تا عمق وجودم نفوذ می كنه و بدنم می لرزه مثل وقت های كــــه
تنهايی بهم نفوذ می كنه و حس بدی پيدا می كنم. يه نيروی من و می كشه طرف دريا اما
ترس نمی ذاره! برای يه لحظه دلم می خواد مثل اون بطری خالی نوشابه باشم كــه روی آب
غوطه وره و غرق نمی شه! اما خوب كه نگاش می كنم دلم براش می سوزه! كافيه يه سنگ
ببنم بهش و براش يه لنگر درست كنم! موج های خشمگين ميان و خودشونو می كوبن بــــه
ساحل حتی ماهی های كوچيك را می بينم كه موج پرتاب شون كرده بيرون و دريا پس شون
نگرفته! اما من هنوز اون وسطم! نه عقب می رم نه جلو و نه غرق می شم! مدام بدون هيچ
نتيجه ای همون جا كه هستم می مونم و تا آخر عمر بی هدف بالا و پايين می رم و آخـــرش
هيچی!
تا حالا فكر كردی خيلی از ماها هم همين طوری مثل اين بطری خالی تو اين دريای زندگــــی
غوطه ور و بی هدف شب و روز رو می گذرونيم و نه می رسيم و نه دل می كنيم؟ قصه زندگيه
چندتامون همينه و اسمشو گذاشتيم سرنوشت؟
كاش می شد برسم به ساحل! كاش من  هم می شدم نامه بر و اميد يه آدم! آدمی كه دلش
می خواد من برسم به ساحل! كاش لنگر خواب و نخوت رو باز می كردم  و خودمو می سپردم
به دست موج های عاشقی!
هر چند كه ممكنه مثل ماهی های كوچولو، رو سنگ ها جون بدم و يا مثل گوش فيل ها و صدف-
ها خرد بشم اما حتی اگر تبديل بشم به شن، احساس بهتری از غـــوطه ور موندن تا ابـــد دارم!
حاضری اين لنگر رو باز كنم؟