خسته ام
از روزهای بی تو
از پياده در باران بی چتر بودنت
از هر آنچه نامش جز تو باشد

مرا هم ببر آشنای شب و اشك
به آنجا كه دل ها فقط رو به نور است
به آنجا كه سايه فقط بال عشق است
به جايی كه تنهاييش بی عبور است

مرا هم ببر با خودت نازنينم
به جايی كه جز نوبهاران ندارد
همان كلبه ی كوچك و ساده ای كه
بهشت است و نامی به جز آن ندارد

رهايم كن از ترس شبهای بی تو
به جايی كه خورشيد و ماهم تو باشی
همانجا كه تا آخرين روز دنيا
بمانی، فقط تكيه گاهم تو باشی

می دانم
قطره قطره
از چشمت افتاده ام
به همان گناهِ تكراری
تو اول گاز زدی يا من
اين سيب سرخ نبايد را
چه فرقی می كند شاعر؟
اما
كال ترين ميوه ی اين حادثه
باور توست
كه تكه تكه كرد
روياهای ناتمام بودنم را
در آبی نگاهت
خانه ام
انتهای بی چراغ ترين
كوچه های دلتنگی بود
نازنينم!
چه بگويم؟
وقتی كه دری
به رويم باز نگذاشته ای
                         چه بگويم
                               چه بگويم
                                       چه بگويم
                                                   ......