خدايا...!

تو اين وقت شب ايستاده ام زير آسمون تو كه عكس سوسوی

ستاره هاش تو دريای چشمام افتاده.

دودل بودم كه بيام يا نه...يه دلمو گذاشتم اون پايين . پايين پايين

اما اون يكی دلمو كه مهرش كردند برای ورود به حريم كبريائيت ،

گرفتم لابه لای انگشتام..

می بينی تپش تند و يكنواختش رو...؟!

ای عزيز من..!

حالا ايستاده ام اينجا...زير آسمون زيبای تو و می دونم حتی اگر

آهسته تر از بال زدن سنجاقك ها از ته دلم به تو سلام كنم

می شنوی كه جوابمو بدی... و همينبرای من كافيه..!

حال بگذار آغاز كنم مثنوی گريستن را....

بگذا بگم اون پايين وقتی يه قدم از تو فاصله می گيرم گلدون احساسم

چه قدر زود پژمرده می شه.. خشك می شه...

بگذار اعتراف كنم به درازای اون روزهايی كه بين چشمهای من و نمنم

دلگير بارونت فاصله می افتاد..

بذار اعتراف كنم به روزهايی كه از سجاده سبز تو فاصله می گرفتم

بذار اعتراف كنم به اون روزهايی كه خواب غفلت نمی ذاشت

بگم...

خدايا...!

نجوای شبانه منو بشنو كه به تو محتاجم...

                         خدايا...!

به درگاهت آمده ام و فقر و بينوايی ام را نزد تو آورده ام..

بيش از آنچه به طاعت خود اميدوار باشم به آمرزش تو اميد بسته ام

چرا كه آمرزش و مهربانی تو از گناهان من بيشتر است..

                              ای عزيز من..!

ای مهربان من. . !

                               ای خدای خوب من ..!

حال نگاه كن به دست تمنايی كه قلب چاك خورده ام را به تو

پيش كش می كند. .

                             من به تو محتاجم. .

من به تو محتاجم. . .!