راستی آن چیزی که سال ها پیش بردی حالا کجاست؟
اینگونه نگاهم نکن، دلم را می گویم.
دیوانهء تو همچنان مجنون است و زنده، این حرفها چیست؟ دشمنت شرمنده. پریشب ها
که اینجا باران آمد و انگار چند جای دیگر زلزله، یاد یک چیزی افتادم.
اول این را برایت بگویم اینجا یک بار برای همیشه زلزله آمد که تو باعث ش شدی، اینجا
یعنی دلم را می گویم، چه زلزله ای!
یک جا نشکسته و ترک نخورده توی کلبه نماند عجب قیامتی کرد بگذریم....
حرف باران بود من تصور می کنم اولین دروغ ناخواستهء دنیا را کتابهای فارسی کلاس اول به
ما گفتند تو یادت مانده؟
نوشته بود آن مرد در باران آمد این کجایش درست است؟
خودت قضاوت کن اولآ آن روز هوا صاف بود. تازه مهم تر این که تو نیامدی آن بیچاره ای که در آن
هوای صاف دیگر نتوانست مانع رفتنش شود من بودم نه تو.
اینگونه نگاه نکن چه منتی معلوم است که من منتِ روشنی آن چشمهای بی مثالت را تا
آخر دنیا می کشم فرقی نمی کند چه کسی اول می آید مهم این است که چه کسی ادامه
می دهد، چه کسی تا آخر می ماند.
راستی چرا بابا آب داد مگر همیشه روزهای هفت و هشت سالگی و بچگی هر چه
می خواستیم نمی رفتیم سراغ مادر؟
می دانی من کلی فکر کردم گناه واژه مادر این است که سخت تر از بابا می توان نوشت،
اما به یک نتیجهء دیگر هم رسیدم آنها هیچ وقت توی املا های کلاس هفت سالگی سفر
 را یادمان نداند شاید می دانستند بعضی واژه ها مثل درد، کشیدنیست نه نوشتنی.
و تو اولین کسی بودی که بعد از سالها عبور از یاد نگرفتن این لغت به من فهماندی که سفر
چه واژهء پر غصه و پر قصه ایست.
نگو خاطرات کلاس اولم را چرا برای تو می نویسم آخر تو همانی که قرار بود در باران بیاید،
نگویی که چون من مجنون سراغت آمدم هوا صاف بود، تو آن نیستی، من یقین دارم به
خدا تو همانی.
حتمآ که نباید باران از آسمانِ بیاید شاید منظور کتاب فارسیمان آسمان چشمانِ من بوده،
اگر اینگونه بوده که حق با اوست البته بعد از تو.
از اینها که بگذریم چرا دیگر نه یادی نه حرفی و درنگی و نه اشاره قشنگی. من که نخواسم
برایم ادای مجنون یا فرهاد را در بیاوری، اگر سکوتت را می شکستی، همین برایم کافی بود.
نمی دانم با من یک رنگ بودی یا مثل غروب های رنگ پریده پاییز کم رنگ؟
مهم نیست هر چه میل توست، اصل کار دل مهربان شاید هم کمی نامهربانِ پر از شیطنت
توست که خلاصه قصه آن را می توان راحت توی چشمانت خواند.
یادت هست به من قول دادی اگر باران نگیرد می آیی، باران گرفت باور نمی کنی اما ذوق
کردم که باز هم حرف تو شد. گفتم: حتمآ دلت نبوده بیایی مانده ای توی خجالت این
 چشمهای پر از التماس من.
یک آه از روی ناچاری کشیده ای و مرغ آمین هم همان دقیقه آهت را برده بالا پیش خدا
بعد ابر و بعد هم باران.
دل زلال هم عالمی دارد خوش به حالت که هنوز حرفش از ژرفش پر نکشیده مرغ آمین
پیش خداست تا آنرا برساند.
خسته ات کردم، به چشمانت بگو قطع نکنند خودم رفع زحمت می کنم. بند بند وجودم
 به تو سلام می رساند.